Weer in coma gelegen (Deel 1)

Zoals gezegd, heeft mijn moeder weerin coma gelegen.
Het verhaal zal ik niet in 1 keer opschrijven. Daar heb ik de moed niet voor.

Het was op 11-12-12

We gingen 's morgens zwemmen. Sinds kort gingen we weer zwemmen. Aangezien mijn moeder epilepsie heeft moet ze 1 op 1 begeleiding hebben. En tevens een epilepsie helm.

Ik zal eerdaags een plaatje plaatsen hoe dat eruit ziet.

Ze wilde het eerst niet, maar ze moest wel. Als ze een aanval krijgt in het water komt ze met haar hoofd in het water terecht en kan niet meer ademen. Ik heb dat 1 keer meegemaakt dat ik meezwom een paar jaar geleden en opeens haar zag drijven. Toen moest ik haar snel omhoog trekken.

Nu is ze gewend aan dat ding alleen ze blaast hem wat minder hard op omdat hij nogal strak zit. En met iets minder lucht drijft ze ook nog wel.

We zwemmen met de 'Noorderbrug'.

Dat is dagbesteding voor mensen met niet aangeboren hersenletsel.

De eerste keer dat ze daar kwam zei ze 'daar ga ik nooit heen', ze vondt het er vreselijk.
Maar nu vindt ze het geweldig.
Ze is er echt op haar plekje.

Hoe is het toch met... Tineke de N, leven met een partner met NAH

Mijn moeder heeft ook een niet aangeboren hersenletsel. Genaamd NAH.
Het leven met een geliefde met NAH is zeer moeilijk.

Je kunt niet van ze op aan. En moet altijd alert zijn op wat ze zeggen. En altijd bij ze zijn.

Mijn vader zorgt 22 uur per dag voor mijn moeder. Waarvan 's middags 1 uurtje even naar de stad om even het huis uit te gaan om even op adem te komen.

Verder zorgen we altijd voor 'oppas', als mijn vader en ik ergens heengaan.

Respect voor Tineke en alle anderen die leven met een geliefde met NAH.

 

 

Kay.

Waarover gaat dit blog

Update Maart 2023

Mijn moeder is nu 2 jaar geleden overleden, en ik mis haar ontzettend.

Ik denk erover om weer wat over haar te gaan schrijven.

In die tijd dat ik niet schreef zijn er zoveel 'dingen' gebeurd,en dat kan ik allemaal niet meer verwerken.

 

Alisha/Kay 💜

OKtober 2012

Dit wordt mijn blog over mijn leventje met mijn moeder met NAH.

Ik ben Kaylah, en mijn moeders naam zal ik maar op Anne-Marijn houden. Ze wilde niet als haar echte naam. Maar ik mocht wel over haar schrijven.
Ik mag ook uiteindelijk een boek over ons leven schrijven maar die wil ze zelf niet lezen.

Dit is nog een begin, ik zal dus nog meer schrijven.

Ook zal waarschijnlijk een volgorde van ehm, worden. Aangezien we al 25 jaar met deze ziekte leven.

Dus lees en vooral leer en heb begrip voor mensen en hun geliefden met NAH.

Kaylah, 23 oktober 2012