Ik mis mijn moeder 💖

​Vandaag 4 april, een jaar geleden, is de dag dat mijn hart weer een stukje brak 💖

Het is de dag dat mijn lieve moeder, en tevens mijn beste vriendin, overleed.

Bij ieder overlijden van een geliefde van mij, brak mijn hart een stukje. En iedere keer een stukje meer.

Mijn hart is nooit meer geheeld. ❤️‍🔥

Het overlijden kwam iedere keer weer onverwacht. Een overlijden door ziekte, en sommige vrienden door suïcide ❤️‍🩹
Vrienden zonder gezicht. 🥲

Een goede vriendin die verdween nadat ik niet reageerde op een appje omdat ik op vakantie was. Zal het, of zal het niet ?
Schuldgevoelens, had ik maar wat van me laten horen.

Erover praten kan ik niet. 
Gelukkig heb ik hulpverlening waar ik wel mee praten kan. 
Het verlies van een geliefde doet ontzettend zeer. Sommige heb je vrede mee. Maar dat doet niks aan het missen toe.

De mensen die ik verloren ben. Dichtbij en verder weg, blijven altijd in mijn hart. ❤️💜


Maar mijn moeder, mijn beste vriendin. Ik weet niet hoe ik zonder haar kan. 

Het is nu een jaar geleden. 
Maar ik vat het nog steeds niet.
Waar is ze ?

Is ze echt niet meer bij ons ?

Anne-Marijn, ik mis je 💜

Voor altijd je meisje. 

Kay ❤️

Mijn ouders met vakantie

Ik heb lang niet geschreven in dit blog. En hier ben ik deze zomer mee begonnen, nu zijn we alweer een paar maanden verder, maar dit wilde ik jullie toch niet onthouden. Ik zal toch proberen weer regelmatig even een update te schrijven, het is voor mij ook belangrijk hoe haar ontwikkeling en geen ontwikkeling juist verder verloopt.

Afgelopen zomer:

Het kost me een beetje teveel moeite om te schrijven. Ik heb al moeite met mezelf en de problemen om mijn moeder zijn mij eigenlijk te veel.

Mijn moeder is het afgelopen jaar verder achteruit gegaan. Qua gedrag, beweging, praten.
En verstandelijk ? Ik weet het niet zo precies.
Wij weten vaak niet wat er in dat koppie rondgaat. Wel meer dan wij kunnen denken.
'Denk ik dus'.

Ze loopt vrijwel alleen nog maar met haar rollator.

Ze beweegt niet veel meer. Ze loopt alleen nog maar naar de auto en weer terug.
En dan mopperen als mijn vader de auto iets verder weg heeft gezet. Naar de winkel gaat ze alleen nog maar soms.
Wel zwemt ze nog steeds.
Zwemmen doe ik samen met mijn moeder. Ik ben haar zwembuddy. En als ik niet kan, dan zwemt mijn vader met haar mee.

Iedere week zwemmen we met haar 'activiteiten' centrum. En omdat ze niet alleen mag zwemmen moest er iemand van ons mee. Ze moet namelijk 1 op 1 zwemmen.
Dat doe ik met alle liefde. ♥

Ik hou van zwemmen. Ik heb jaaaaaren zwemles gegeven aan kinderen. En zelf zwem ik ook graag.
Ik zwem naast haar en let op haar. Als ze een 'epilepsie' -aanval heeft dan zorg ik voor haar.
En dat gebeurt zo ongeveer om de week.

Vlak voor ze met vakantie gingen was ze gevallen in het zwembad. Omdat ze met een rolstoel naar het water gaat, staat de rolstoel bij ons in de kleedkamer.

Nu wilde ze te snel in de rolstoel stappen waardoor ze over haar stepjes viel en zo POEF op de grond. Haar knieën deden ontzettend zeer en aangezien ze ook niet meer overeind kon komen is er een ambulance gebeld. Dus mijn vader stond bij mij voor de deur en ik dus snel omkleden. Ik was namelijk niet meegegaan omdat ik me niet goed genoeg voelde. En je moet toch wel bij de pinken zijn om bij het zwemmen bij haar te zijn en op te letten.

Dus naar het ziekenhuis en we werden snel geholpen en foto's gemaakt. Ze bleef maar zeggen dat ze met vakantie zouden en dat er niks aan de hand was. Maar ja, dat zegt ze vaker. Aangezien ze vaak niet zegt wat er aan de hand is en óf er iets aan de hand is weten wij het ook niet.
Uiteindelijk bleek dat alles 'gewoon' gekneusd was en we weer naar huis konden.

Gelukkig maar.

We stonden nog geen kwartier buiten, 5 minuten misschien en ze zei dat ze zo'n pijn aan haar enkel/voet had. Wáárom zegt ze dat niet eerder ? Dat vroeg ik haar dus. Maar ze wilde niet in het gips zei ze en daarom had ze er niks over gezegd. En bovendien had ze er niet gelijk last van gehad.
Wat een trutje niet ? Maar goed, ik dacht 'Ik zeg maar niks tegen mijn vader want dan wordt hij ook weer geïrriteerd. En ik dacht dat het wel mee zou vallen, de dokter had nl gezegd dat ze er wel meer last van zou kunnen krijgen.
Maar de volgende dag bleek dat ze zo last van haar voet had dat mijn vader mij opbelde en zei dat we maar weer naar de dokter moesten. Ik vertelde toen dat ze inderdaad al last van haar voet had gehad maar dat ik dacht dat we het maar even aan moesten zien, om niet weer de molen van het ziekenhuis in te gaan.

Had ik maar doorgepakt, dan waren we gelijk terug gegaan naar het ziekenhuis die dag daarvoor. Maar ja, op een gegeven moment weet je het ook niet meer.

Maar weer naar de huisarts dus, foto's laten maken en gelukkig was alles goed. Wij dus weer terug naar de huisarts waar ze een drukverband kreeg. Dus al met al kwam alles toch weer goed.

Ondertussen in het ziekenhuis was ze alweer behoorlijk opstandig. Waardoor ik dus geïrriteerd werd. Maar ja, dat helpt ook niks.

En dat weekend ? Ze gingen gewoon op vakantie.

Waarom ik dit log schrijf is niet om te vertellen over haar ritje naar het ziekenhuis etc. Maar om te laten zien dat wanneer er in de hersenen iets niet goed meer zit, dat wij dan niet meer kunnen vertrouwen op haar bevindingen. Het wordt dan een samenspel van mijn pa, ma en ik.

En dan proberen het sámen op te lossen.

Tja, haar hersenen werken niet meer zo als het zou moeten.

Maar SAMEN komen we ver.
SAMEN zullen we het moeten doen.

NAH heb je namelijk NIET alleen !


Groetjes, Kaylah ♥ ☻

Waarom bemoeit mijn familie zich steeds met mijn moeder ?

Onze familie, je kunt er niet zonder en ook niet mét.

Zoals mijn familie zich met mijn moeder en ons gezin bemoeid word ik gek van.

Misschien wel goed bedoelt, maar op de verkeerde manier.
ZIJ leven niet 24 uur, 7 dagen per week met mijn moeder.
ZIJ weten niet hoe het echt is met mijn moeder.
Ik begrijp wel dat het moeilijk is met mijn moeder.

Mensen herinneren mijn moeder zich als vroeger, maar diegene is ze niet meer.
Ook is mijn moeder zó intelligent dat ze iedereen om kan praten. En dat hebben ze niet door.
Dokters, familie, vrienden, ze praat iedereen omver.
Het is ook niet zo dat ze liegt, maar ze spreekt niet altijd hoe het echt ís.

Dat weet ze namelijk niet meer. Ze heeft haar eigen waarheid.
En dat is niet erg.

Maar mijn vader en ik worden er vaak op aangekeken als we op onze manier met mijn moeder omgaan.
Alleen maar bv. als we haar verbeteren in wat ze zegt.

En soms krijgt mijn vader op zijn kop van mensen, zoals bv de buurvrouw en tantes, die ons dan even komen vertellen hoe het zit.

Maar zij weten niet hoe het zit.
Dan heeft mijn moeder weer wat verteld wat niet waar is.
En dan krijgen wij weer gezeur hierover.

Het is jammer dat ik hier geen voorbeelden kan geven. Maar stel je voor dat iemand zich herkent. Dan worden ze óók weer kwaad en geirriteerd.
Gelukkig zitten deze mensen toch niet op internet en lezen het dan niet.
Maar ik wil deze mensen ook niet voor hun hoofd stoten.
Ze bedoelen het namelijk wel goed.

Dit log is dus eigenlijk wel ingewikkeld.

Afgelopen weekend vertelde een tante mij dat wij mijn moeder eens los moesten laten.
Ehm.

Omdat we zoveel bij haar zijn en voor haar doen.
Maar, we hebben geen keus.
We houden van haar.

Maar eerlijk gezegd snapte ik er niks van wat ze zei.

Maar goed. Wij hebben de ervaring van 1988 tot en met nu.
Dus, dan weten we toch wel hoe we met haar om moeten gaan ?
Artsen genoeg waar mijn vader en ik samen naartoe gaan.
Waar we samen met mijn moeder en de artsen overleggen, én mijn moeder natuurlijk, grin, die het gelijk alweer vergeten is.

Kunnen anderen ons niet gewoon respecteren zoals wij met onze moeder omgaan ?
Dat we het binnen ons gezin houden ?
Dat we heus wel naar ze willen luisteren als ze echte raad geven ?
Dat zij steunen als het mogelijk is ?

Maar dat wij overleg genoeg hebben met 'deskundigen' ?

Ons gezin

samen

Dus, wát doen we dan fout ?

Nou ja,

ik wijd er ook maar niet meer over uit.
Ik vind het zelf al ingewikkeld genoeg.

Kaylah

De dag dat mijn moeders leven opnieuw gered werd

Vandaag is het 5 mei, en precies 10 jaar geleden, in 2004 is mijn moeder geopereerd aan een bypass in haar hoofd. De operatie die haar leven redde. In 1988 heeft ze een dubbele hersenbloeding gehad door een aneurysma en daarvan is ze geopereerd waarbij er clips op haar bloedvat zijn gezet. Na de operatie is de aneurysma weer gegroeid. Dit wisten we in 1988 ook al. Ze werd om de zoveel tijd weer gecontroleerd en uiteindelijk werd in 1991 gezegd dat ze met spoed geopereerd zou moeten worden. Echter dit wilde ze niet en ze was ontzettend bang. Er is toen besloten dat ze eerst weer allerlei onderzoeken moest ondergaan óf ze eigenlijk wel geopereerd kón worden. Dat was namelijk ook nog niet zeker. Uiteindelijk bleek dat ze geopereerd kon worden maar dat het nog niet nodig was. Ze was hartstikke blij toen.

Mijn moeder steeds zo opstandig

Nieuw log

En we wéten dat ze er niks aan kan doen.

Maar tóch is het super irritant als we steeds met een opstandige volwassene te doen hebben.

Mijn vader en ik zijn al meer dan een week verkouden. En mijn vader voelt zich echt niet goed. Daar kan mijn moeder echt helemaal niet tegen.

Dan krijgt ze klachten, overal last van.

Vorige week hebben we ook weer de huisarts nog om half 5 's avonds moeten bellen.
Ik kwam daar tegen half 5 en bleek dat haar mond weer scheef hing en praten nauwelijks ging.
Toch kon ze nog wel naar de wc dus dat is alweer belangrijk.

Maar toen bleek ook dat ze dus al een hele tijd last op de borst had.

En aangezien wij dit al een paar keer hebben meegemaakt moet er toch maar een dokter komen.
Aangezien ook nooit duidelijk verteld waar ze last van heeft.
Meestal kunnen we dat wel inschatten, maar deze keer niet.
Haar ECG is ook al niet goed, waardoor we al 2 x het afgelopen half jaar met de ambulance naar het ziekenhuis hebben moeten aan.

Dus de visite van 's avonds heb ik maar afgebeld. Ze gaat op die dag altijd 's avonds naar familie toe.
En logisch dat ze vroegen of ik na die tijd even wou bellen hoe het afgelopen was.
Nou dan kan je geloven dat ik daar niet op zit te wachten.
Ik begrijp wel dat ze willen weten wat er aan de hand is.
Maar dan hebben we alleen oog voor haar en om dan ons nog ons om anderen te zorgen daar hebben we dan geen energie meer voor.

Dus na 5 uur kwam hij dan.
Haar eigen huisarts. De enige waar ze nog wel eens naar luisteren wil.

Toen bleek dat ze al vanaf 2 uur van haar borst last had.
Hij heeft haar gerustgesteld en zei dat ze wss ook wel last van verkoudheid had (niet dus) en dat ze wss last van haar spieren had waarmee ze ademhaalde.

Maja, maakt niet uit. We waren gerustgesteld.

Met haar was het snel beter maar mijn vader en ik bleven maar verkouden.
Waardoor ze steeds opstandig blijft.
Dan wil ze hier heen en wil ze daar heen.
Maar mijn vader wil thuisblijven omdat hij zich niet goed voelt.

Zo ook vanavond.
Weer de visite avond, (nou ja dat is vaker zo) maar nu weer naar dezelfde familie.

Het is gewoonlijk dat ze daar om 19.00 uur verwacht wordt. En iedere week zit ze weer lang van tevoren al te zeuren.
Om 17.00 begint het al. Zenuwen ofzo, ik weet het niet.

En continu, 'Waar is je vader. ligt hij op bed ?'
'Ja, zoals iedere avond'.
En weer onderaan de trap staan.
'Waar ben je ?'

Ik blijf dus maar zeggen dat hij zoals iedere avond even op bed ligt en dat hij vanzelf weer beneden komt.
En ik vanavond ook maar gezegd dat ze dat iedere keer doet.
En dat ze dat niet hoeft te doen want hij komt wel.

Toen ging ze naar de wc en stond al om half 7 klaar met schoenen aan en jas aan om weg te gaan.
'Dan ga ik wel lopen'.
'Nee, je hoeft niet te lopen, hij brengt je wel'
'Maar ik moet nu weg'
5 minuten met de auto.

En zo gaat het vrijwel iedere week.

En dan pissig op de bank gaan zitten.

Terwijl we iedere keer om kwart voor 7 weggaan. Dan is ze precies op tijd, en nog te vroeg.

Op een gegeven moment verliezen we echt ons geduld en wordt ze daar weer kwaad om.
Ik ben altijd bang dat ze een keer zelfmoord pleegt omdat ze denkt dat we steeds tegen haar zijn. Maar dat is niet zo.
We beschermen haar steeds.
Heel moeilijk.

En vóór 7 uur is ze gewoon nog niet welkom daar.
'Ik ben daar wel welkom zo vroeg'.
'Nee, dat is vaker gezegd dat je daar pas om 7 uur terecht kan'.

Eindelijk op weg. Is ze nog steeds kwaad.
Daar ben ik maar even op de bank gaan zitten tv kijken en mijn oom maar zeggen, 'Je moeder is niet dom hoor !'
Dat weet ik ook wel.

Halloooooooooooo, ze heeft een IQ van 144.

Pff, moe wordt je daarvan.
Waarop ik zei dat ze vrijwel iedere week al om half 7 aangekleed en al klaarstaat.

Toen was hij ook stil.

Ik begrijp wel dat mensen die niet continu bij haar zijn het niet begrijpen. En gelukkig maar ook.
Want zo houdt ze nog haar waardigheid.
Iedereen verdiend waardigheid.

Alleen worden we er soms wel moe van.

Tot volgende week.
Dan hetzelfde weer.

Maar, we houden wel van haar.
Daarom accepteren we zoveel van haar.


Kay.

Het verhaal van voetbalcoach Erwin Koeman en zijn dochter over epilepsie

Nieuw log


Zo kom je via twitter erachter dat Erwin Koeman zijn dochter ook epilepsie heeft (gehad)

Filmpje Youtube:

Kaylah.

Collecteweek van de Hersenstichting! vanaf 27 januari

Deze week is de collecteweek van de hersenstichting.

Geef jij ook ?

Youtube kanaal: Hersenstichting Nederland


https://www.youtube.com/user/HersenstichtingYT?feature=watch


Bekijk de volgende filmpjes, met Jan Mulder.


Collectespotje op tv

https://www.youtube.com/watch?v=in6mY8-xQXg

Jan Mulder collecteert online

Tv-spot Hersenstichting 2014

https://www.youtube.com/watch?v=uHFR1Dh7h5Q&list=UU1Qahd71Fycz67qyGILUB5Q


Kaylah.

Wat is een TIA ?

Er zijn veel tegenstrijdigheden op het internet over wat een TIA is, een beroerte of een hersenbloeding.

Hier staat wat een TIA is.

Van de site

 

 

TIA

Een TIA staat voor transient ischaemic attack: vrij vertaald betekent dat een tijdelijke hapering van de bloeddoorstroming in de hersenen. Een TIA kan een voorbode zijn van een naderende beroerte. Dankzij de waarschuwende TIA is het mogelijk iets te doen aan de oorzaak en zo te proberen erger te voorkomen.
 

Bij een TIA is de bloedtoevoer naar een deel van de hersenen tijdelijk verstoord. Daardoor krijgen de hersenen tijdelijk minder zuurstof en dat veroorzaakt de uitval van bepaalde lichaamsfuncties (symptomen). Bij een TIA zijn die symptomen binnen enkele uren verdwenen. Als dat niet het geval is, dan is er sprake van een beroerte. Een TIA kan een voorbode van een beroerte zijn.
Bij een beroerte gaat het in 80% van de gevallen om een herseninfarct en bij de resterende 20% om een hersenbloeding. Een TIA is dan een voorbode van een herseninfarct. Toch is er ook sprake van een hoger risico op een hersenbloeding, omdat het bij een TIA om een vaataandoening gaat.

Lees verder op de website

Bron: https://www.hersenstichting.nl/alles-over-hersenen/hersenaandoeningen/tia

Noot: van mijzelf

In de volksmond wordt vaak van een beroerte gesproken bij een beroerte en een hersenbloeding.
Mijn moeder heeft alle 3 gehad.
In 1988 een dubbele hersenbloeding als gevolg van een aneurysma.

Meerdere TIA's de afgelopen jaren en 1x (?) een beroerte.

Bij een hersenbloeding dan knapt een ader waardoor het bloed eruit loopt.
Hierbij overlijden de meeste mensen.

Bij een beroerte is er een bloedprop die vast komt te zitten. Hierbij overleven de meesten echter hebben veel restverschijnselen die ernstiger kunnen zijn.

Bij een TIA zijn de restverschijnselen binnen 24 uur verdwenen. Bij mijn moeder duurt het vaak langer. 1 keer zelfs maanden, toen bleek achteraf toen we weer eens op de spoedpoli kwamen dat het toch een beroerte is geweest.
Wat wij ook al zeiden.

Maar de huisarts (andere huisarts in de praktijk) heeft het weer eens niet goed ingeschat.

Deze arts willen wij ook niet meer bij mijn moeder hebben als er wat is bellen we gelijk de ambulance.

Volgens de officiele website:

Beroerte

 
Beroerte wordt ook wel CVA (cerebro vasculair accident) en attaque genoemd. Bij een beroerte gaat iets mis met de bloedcirculatie in de hersenen. Een beroerte kan een hersenbloeding of een herseninfarct betreffen. Een TIA lijkt op een beroerte.
 

Het herseninfarct komt het meeste voor. Vanwege een dichtgeslibde ader (trombose) of een bloedstolsel dat een hersenslagader verstopt (embolie), krijgt een deel van de hersenen te weinig bloed waardoor het hersenweefsel afsterft.
 

Een hersenbloeding is het gevolg van een lek in een hersenbloedvat. Zo'n lek kan ontstaan door een zwakke plek in de bloedvatwand waardoor bloed de hersenen instroomt. Een voorbeeld is het knappen van een aneurysma (uitstulping in wand van een hersenslagader). Een hersenbloeding kan zich bevinden in het hersenweefsel (intracerebrale bloeding), maar soms ook tussen de hersenvliezen (subarachnoïdale bloeding of SAB). 


Bron: https://www.hersenstichting.nl/alles-over-hersenen/hersenaandoeningen/beroerte


Kaylah

Mijn moeder had een etentje vandaag

Zoals gezegd had mijn moeder een etentje vanavond.

Ik was het helemaal vergeten dus toen ik bij mijn ouders kwam bleek dat mijn vader al aan het eten was en hij eten voor mij had klaargezet.
Ik zei, 'We eten toch bruine bonen ?' Dat eten we nl meestal op donderdag.
Maar m'n vader zei,  'Ja, Anne-Marijn is er niet'.
Maar ik had mijn moeder net nog naar de wc zien gaan.

Haha, had ik het vergeten. Ze doet nog vrijwilligerswerk bij een zorginstelling. En daarvan hadden ze vanavond een etentje.

Leuk voor haar. Eens een uitje zonder ons.
Maar spannend voor ons.
Wij zijn zo gewend dat er altijd iemand van ons, of iemand die we vertrouwen bij haar is dat het wel erg spannend was.

Omdat ze vaak epilepsie-aanvallen heeft en wij dan op haar letten en haar eruit halen. En dat het kan dat ze er niet uit kan komen, dat we dan de dokter bellen.

Maar ja, we moeten ook een leren haar de controle over haar leven terug te geven.
Wij beslissen te veel voor haar.
Dat moet ook wel. Want ze is een stoomwals.

En dan heeft ze de hele middag op de bank gelegen met nogal hoofdpijn. Maar het was nu over zei ze. Of dat waar was is maar gissen.

Maar ik zei wel dat we dan morgenavond niet naar mijn vaders zusje gingen. Want we hebben geen zin om zaterdagavond weer de hele toestand te beleven.
En er is volgende week ook sinterklaas. Laat dat ons een leuke avond beleven.

Dus mijn moeder heengebracht, rollator mee. En haar naar haar plaats gebracht.
Ze wou ergens zitten, maar dan heb je weer van die mensen, 'Nee, die is bezet en die ook.'
Bah, dat doet me zo pijn. Het is mijn moeder.

Gewacht op iemand van de leiding om te vragen of ze zouden bellen als er wat was en wanneer ze opgehaald kon worden. Nou niemand dus. Wij ongeveer een kwartier gewacht en nog niemand.
Nou het maar aan haar gezegd en wij naar huis gegaan.

Niet echt netjes dat de leiding er nog niet was.
Je hoort je personeel, al is het dan vrijwilligerswerk, op te vangen ?

Maar goed, wij naar huis en tv gekeken.
Ondertussen zat het ons niet lekker.

En normaal ga ik naar het nieuws naar huis om 7 uur. Maar ik zei tegen mijn vader dat ik zou blijven tot we mijn moeder konden ophalen.
Ik zat zo in de stress, ik denk nog meer dan mijn vader, dat ik mega koppijn had en van de zenuwen steeds maar een Nintendo spelletje ging doen. Wel leuk, leidde me af.

En om half 8 werden we gebeld.
Alles goed gegaan.
Ze wou naar huis.

Dus wij haar snel opgehaald en zat ze al buiten op haar rollator op ons te wachten.
Mijn vader nog even een gemeen grapje door haar met groot licht in haar gezicht te schijnen.
Maar we waren blij dat alles goed was gegaan.
En................ ze had het leuk gehad.

Fijn voor haar.
En voor ons een overwinning om haar eens 2 uurtjes in een drukke omgeving alleen te laten.

Ik ben nou ook hartstikke moe.
Tja, dat is ook mantelzorg.
Of............ liefde.


Kay.

Wij als mantelzorgers van een NAH patient

Mijn update hoe het verder is gegaan

Ten eerste is ze weer met de ambulance naar het ziekenhuis gegaan. Weer met hartklachten en uiteindelijk met continue epilepsie-aanvallen.

Maar daarover in een volgend blog.

Mijn vader en ik zijn er kapot van, nog steeds.
Niet dat we willen dat het stopt.
Dat zou betekenen dat we zouden willen dat ze er niet meer was. En dat is absoluut niet zo.
We houden van haar.
Ook al is het ontzettend zwaar.
Voor mij is het zwaar omdat ik ook ziek ben. Niet zomaar ziek, ik heb een psychiatrische stoornis ontwikkeld, zie mijn eigen blog.

http://alishastruggletobe.blogspot.nl/

En voor mijn vader is het dus ook heel zwaar. Zorgen voor mijn moeder.
Zorgen over mij.
We zeggen ook altijd dat hij een mantel aanheeft.
Uitleg, mantelzorger.

Een hele lange mantel.

We lachen heel wat af daarover.

En als we dat tegen andere mensen zeggen, dan begrijpen ze er niks van.
Toen mijn broertje een hernia had, moest mijn vader ook hun gezin helpen. Dus toen had hij een 3 voudige mantel aan, LOL.


Mijn moeder vraagt ook heel vaak een plaatje aan voor mijn vader op zondagmiddag.
Dan zien we haar weer aan de telefoon en dan weten we, ze vraagt weer een plaatje aan.
Leuk en fijn.

De laatste x was het de dag van de mantelzorgers. Toen vroeg ze een plaatje aan voor hem, en hij zei, 'Nee, doe maar voor mijn dochter'. Ik weet niet meer wat voor liedje.
Dat vond ik toch wel tof.

Waarom ik dit blog begon weet ik niet meer.
Het was naar aanleiding van een situatie weer.
Door haar opstandigheid.

Maar omdat ik pas later verder schrijf weet ik niet meer waarom.

Gelukkig maar. Want om alles te onthouden is niet leuk.

Het is namelijk erg zwaar.
Als ze weer opstandig is.

Naar het ziekenhuis met hartklachten

Ja, het was weer eens tijd. We hadden al een tijdje, paar weken of een maand niet een ambulance aan de deur gehad.

Het was 21 september.

Ik was bij mijn ouders. We waren tv aan het kijken naar onze favoriete soap, Neighbours.
Totdat het afgelopen was, en ik naar mijn moeder keek.
Toen bleek dus dat ze er niet goed bij lag.
Het bleek dat ze al een kwartier pijn op de borst had.
In plaats van het even te vertellen, doet ze dat niet.
Ze verteld nooit als ze zich niet lekker voelt. Of dat door haar hersenletsel komt weten we niet.
Dat is maar gissen met een persoon met hersenletsel.

Maar ik had gelijk wel door dat het echt niet goed was. En heb gelijk de doktersdienst gebeld. Nog niet eens naar mijn vader geroepen. Daar was geen tijd voor.
De doktersdienst hebben gelijk met mijn moeder gepraat. Daarna kreeg ik ze weer aan de telefoon.
Waarop er gezegd werd dat de ambulance er al aan kwam.

Toen mijn vader geroepen.

Of ik had hem tussendoor geroepen dat weet ik niet meer. Dit was hectischer dan 'normaal'.
Helemaal niet normaal natuurlijk, maar ja, de ambu moet zo vaak komen.

He he, eindelijk kwam de ambulance, we hoorden al eerder een langskomen maar die was niet voor ons. We wonen dichtbij het ziekenhuis dus we horen iedere dag ambulance's gieren.

Steeds naar buiten gerend om te kijken of hij er al aan kwam.
Eindelijk kwam hij eraan. Met gierende sirenes totdat ze in onze straat waren.
Normaal zetten ze de sirenes uit als ze al in de wijk zijn maar deze keer niet.

Hartfilmpje gemaakt en de gebruikelijke dingen zoals bloeddruk enzo.
Het ECG was niet goed en moest ze dus mee. Om te vergelijken met de vorige keer.

Van tevoren hadden we al een tas klaargemaakt met spullen voor als ze mee moest en moest blijven.
En iedere keer weet mijn vader dan niet meer wat we mee moeten nemen. Hij is dan helemaal in de war.

Zelfs een keer wist hij niet meer waar de telefoon stond. Terwijl hij gewoon op dezelfde plek ligt.

http://kaylah-leven-met-een-moeder-met-nah.blogspot.nl/2013/04/mijn-moeder-in-het-ziekenhuis-deel-4.html

Eigenlijk moesten we maar standaard een tas klaar hebben omdat dat zo vaak gebeurt.

Maar goed. Ik dus mee met de ambulance. Ik ga altijd mee. En mijn vader gaat er achteraan. Meestal met de fiets om zijn hoofd leeg te maken denk ik. Een beetje tot rust komen.
Want als we weer naar huis moeten moet hij altijd eerst weer de auto ophalen.

Dus ik zei dat hij beter met de auto kon gaan.

Ik heb daar met mijn schoonzusje over gehad en zij zei tegen mij dat mijn vader dat dus wss nodig heeft om even op de fiets te gaan. Aangezien het toch niet sneller is met de auto.
Ik denk zelfs korter met de fiets.

Ze hadden geen plek op de normale kamers dus kwam ze op een kinderkamer te liggen. Dat was niet de eerste keer.
Deze zien er leuker uit.

Zie foto's hieronder.

 

 

 

 

 

 

 

 

Mom, I love you

Ik hou van je moeder

Hou van je mama

We hebben ups&downs mama,

Ik ben blij dat jij mijn moeder bent.
 

Al gaat het niet altijd even goed,

We hebben een moeilijke tijd achter de rug.

Ik wou even zeggen dat ik super veel van je hou en je never nooit meer kwijt wil !!!

 LoveYou mama <3

Bron: http://www.1001gedichten.nl/gedichten/89197/hou_van_je_mama/


Kaylah ♥

Op vakantie geweest naar Zeeland

​

Weer een zware epilepsie-aanval, dus ambulance erbij

Zaterdag 17 augustus

 

Ja, vanavond een zware epilepsie-aanval.

Ja, het was weer zover. Een zware epilepsie-aanval.

Het ging de hele dag best wel goed met mijn moeder.
's middags naar mijn broertje en zijn gezin geweest. Mijn moeder moest ook mee omdat we haar niet alleen durven laten zo lang. Natuurlijk had ik ook kunnen oppassen. Maar door mijn ziekte is mij dat te veel.

Ik ben ook mee geweest naar mijn broertje. Die avond ervoor had ik opgepast op mijn nichtjes. En mijn oudste nichtje van 5 had gevraagd of ik ook meekwam als opa kwam verven.
Ik zei van niet, maar leek me wel een leuk idee en verassing als ik toch meekwam.
Dat vonden ze inderdaad.

Dus mijn moeder daar op de bank gelegen maar niet echt geslapen. Het meeste heeft ze in de tuin gezeten. uit de zon natuurlijk. Het was heerlijk weer.
Maar het ging heel goed met mijn moeder. Het was heerlijk rustig want ik was met de kinderen aan het spelen.

Na een paar uur zijn we naar huis gegaan en ik gelijk naar bed. Ik was doodmoe. Ik had 's avonds nog een stukje willen fietsen maar ik had al wel door dat daar niets meer van terecht kwam.

Opeens ging de telefoon.
Met mijn ouders ringtoon.
Dan sta ik altijd op alert. Altijd schrikken.
En ja hoor. Mijn vader weer. Hij kon mijn moeder niet wakker krijgen en of ik langs kon komen.

Dus ik me snel aangekleed, spullen gepakt voor als we naar het ziekenhuis moesten.
Ik had geen fiets en moest dus rennen met mijn zware spullen.
Het laatste stuk maar gelopen.

Toen ik bij hun thuis kwam bleek dat mijn vader de ambulance al gebeld had.
Dat doet hij nooit zo snel. Meestal wacht hij op mij om te kijken of ik haar eruit kan halen.

Maar dat lukte me niet. Ze was wel een klein beetje mompelend aanspreekbaar in een wartaal. Maar reageerde ook niet op de pijnprikkel. Vroeger wel. Maar de vorige keer ook al niet.
Ze zei wel dat ik haar pijn deed.

En ze vroeg om de buurman, die is verpleegkundige op de psychiatrie, (toevallig op de afdeling waarnaast ik lange tijd opgenomen ben geweest en was onze nacht en weekend dienst), (beetje raar voor mij).
Dus maar voor haar gemoedsrust hem geroepen. Dat doen we normaal nooit want we redden onszelf wel.

Maar omdat ze er maar om blééf vragen hem maar laten halen.

En ze bleef maar vragen om een pijnprikkel. Ik zei dat ik dat al een paar keer had gedaan en dat ze daar niet op reageerde.

Uiteindelijk, al snel hoor, na 5 minuten, gierende sirenes en kwam de ambulance er al aan.
De grote gele auto noemt mijn moeder ze steeds.

Mijn vader snel naar buiten en ik bij mijn moeder.

Het is zwaar (gedicht)

Het is zwaar

Ja, het is waar
Het is allemaal ontzettend zwaar

Wat ik allemaal zie
Met mijn moeder met epilepsie

Met mijn moeder met NAH
Met mijn moeder met niet aangeboren hersenletsel

Ik hou van haar
Maar het is allemaal zo zwaar

Door haar laatste operatie in haar hoofd is ze een beetje gek geworden
Ze heeft geen grenzen meer

Ze gaat maar door
En voor ons als familie gaat mijn moeder altijd voor

We passen ons aan haar aan
Dat moet wel, anders slaat ze door

Ik hou van haar
Maar het is allemaal zo zwaar

Hoe lang kan ze nog thuis wonen ?
Nog maar kort, nog maar een jaar ?
Of voor altijd, maar hoe krijgen we dat klaar ?

Ik wil dit, ik wil dat
Opstandigheid iedere dag
Als de hulpverlening dat maar eens zag

Ze zien een ander mens
Ze zien haar hoge iq
Ze zien haar andere ik

Ze denken dat we overdrijven
Maar dat doen we niet
En ook dat doet ons veel verdriet

Soms denk ik, 'Was het maar over'
Die ziekte dan
Niet mijn moeder
Die wil ik houden zolang het kan

Soms ben ik zo kwaad op haar
Dan denk ik, 'Hou ik wel van haar ?'
Dan weet ik het niet meer
Totdat ik gekalmeerd ben
En dan weet ik het weer

Ik hou van haar
Ook al is het ontzéttend zwaar

Mijn lieve mam
Ik blijf voor je zorgen zolang het kan

© Jedidja/Kaylah

17 augustus 2013

Kaylah.

Een epilepsie-aanval van 55 minuten

Ja, dat was een lange aanval.

Dat was ongeveer 6-8 weken geleden ongeveer. Op een vrijdagavond zei mijn vader vanavond. Want vanavond was het weer zover. Maar daarover in een nieuw blog.

Ik kan er ook niet meer zoveel over zeggen. Want ik weet het niet meer zo goed.

Ik denk dat ik het uitgeblokt heb. Zoals zo vaak.

Ik weet wel dat iedere lange aanval een mega aanslag op mij en mijn vader heeft. En op mijn moeder natuurlijk.
Alleen, zij herinnert het zich dan vaak niet meer. En wij, zijn kapot !

En dat gedoe met de huisarts bellen. Een huisarts die gelooft dat het zich vanzelf allemaal wel weer oplost.
Hoe vaak dat wel juist niet zo is.
We zijn gewoon altijd blij als het gebeurt als de doktersdienst dienst heeft.

DAAR hebben wij zeer goede ervaringen mee.
Die luisteren altijd en zeer goed en geloven ons.

Bij de huisarts is het al zo vaak misgegaan. Maar hier vervuil ik mijn blog dus daar praat ik niet over. Bah.

Epilepsie is vervelend voor de patient. Maar vergeet de omstanders niet.
Mijn pa belt mij dan, ik woon dichtbij. Want ik ben dan de enige die haar uit een aanval kan krijgen d.m.v. een pijnprikkel.

Maar daar reageert ze tegenwoordig ook bijna niet meer op. Zeer vervelend om je moeder pijn te doen.
Maar ze vraagt er ook vaak om. Maar als het niet helpt blijf ik het niet doen.
Dan krijgt ze last van haar spieren in haar schouder.

Mijn vader kan het psychisch ook allemaal niet aan. Daarom belt hij mij ook.

Dat was ook een reden waarom ik mijn geplande opname vorig jaar afgezegd heb, omdat ik anders niet binnen een kwartier thuis zou kunnen zijn.
Ik heb mijn opname ook afgezegd door de oppas voor mijn dieren. Maar achteraf had ik die opname in moeten gaan. Maar dat neem ik over op mijn eigen blog.

Wat is het vermoeiend, een moeder met niet aangeboren hersenletsel

En ik bedoel hier mijn moeder.

4 augustus

Zoals gezegd, het is zeer vermoeiend.
En naarmate de tijd verstrijkt wordt het steeds erger.

Het is bijna niet meer te doen.

Vandaag was mijn verjaardag.
Ik zeg speciaal was. Want ik ben blij dat het over is. Niet dat het een vervelende dag was.
Maar de confrontatie voor de zoveelste keer met een zieke moeder doet ongelofelijk veel pijn.

Als ze altijd zo geweest was, zou het anders zijn. Dan weet je niet beter.
Maar ze was haar hele leven een sterke 'indepentent' zelfstandige vrouw. Die alles kon en van alles deed.

En nu. Is daar nog maar een klein schimmetje van over.

Zoveel verdriet.

Dus mijn dag.

Ik werd redelijk vroeg wakker, nou redelijk ? VEEL te vroeg, door mijn kat.
Die wil altijd wel eten en naar buiten en slapen.
Ik heb het daar gewoon druk mee, LOL.

Mja, voor het eerst in jaren werd ik weer met een soort van verjaardagsgevoel wakker.
Zie mijn blog Alisha, over mijn eigen ziekte.

En ik zou naar het zwembad gaan. Dus mijn spullen gepakt. Een sms'je van een vriendin gekregen en naar mijn ouders gegaan.
Daar eet ik altijd op zondag.

Dus mijn vader mij gefeliciteerd. En ja hoor, er was weer wat aan de hand.
Hij zei dat hij het ook niet wist.
En dan bedoelen we mijn moeder.

Nóóit verteld ze wat er aan de hand is, hoe ze zich voelt. Dus alles moeten we raden.

Misschien weet ze het zelf ook niet. Maar om altijd maar te gissen is ook moeilijk voor mijn vader en ik, eh mij.

Dus hij zei dat ik maar naar haar toe moest gaan en ligt daar een zieke vrouw op de bank. Ligt ze altijd dus dat is niet nieuw.
Maar wat is er dan ?

Een moeilijk 'Van harte gefeliciteerd' , kwam eruit.

Dan ben ik al flauw.
Dan heb ik pijn. En niet een beetje ook.
Begrijp me niet verkeerd. Ik ben niet flauw op mijn moeder ? Ik ben flauw op haar ziekte.
En dat we gewoon nóóit weten wat er met haar aan de hand is.

Normaal maakt ze dan m.b.v. mijn vader eten en mijn vader zei dat hij dat zelf wel zou doen.
Dan komt ze opstaan met een gezicht van, 'weet ik veel', en strompelend naar de keuken en mompelen, 'Ik moet eten maken'.

En ik dan zeggen dat ze dan geen eten moet gaan maken.
Want ze had gezegd dat ze alleen maar hoofdpijn had. Maar waarom ? Waar komt dat weg ?
Hebben ze ruzie gehad, zoals zo vaak.
Of is ze teleurgesteld dat ze 's avonds niet naar haar zuster kon ?
Alleen maar omdat ik jarig was ?

Ik zei dat ze ook naar haar zuster mocht gaan hoor.

Maar dat wou ze ook weer niet.
Ze kan namelijk niet overzien dat ze niet beide op dezelfde tijd kan gaan doen.

En ze vond het moeilijk om tegen haar zus te zeggen dat ze niet kwam vanavond.
Mijn vader bleef haar er maar aan herinneren.
Gelukkig zei ze tegen mij dat ze maar niet tegen haar zus had gezegd dat die ook wel mee kon vanavond.
Want we vieren mijn verjaardag (door mijn ziekte en stress) altijd bij mijn broertje en zijn gezin met mijn ouders en verder niemand.

Dus gegeten en gezegd dat ik de taxi had besteld en dan begint het gedonder.
'Wanneer komt de taxi'
'Je vader kan je wel brengen'
'Waarom laat je je fiets hier staan ?'
'Wanneer kom je hier weer ?'

'Ik wil eerst nog naar bed, vandaar dat ik me eerst met de taxi naar huis laat brengen zodat ik nog even bij kan komen, omdat ik het anders niet aankan', zeg ik tegen mijn moeder.

En de vragen weer, en weer, en weer.

En steeds maar proberen uit te leggen en op een gegeven moment zei ik maar dat ik thuisbleef en niet meer wegging, want ik kon er niet meer tegen.

Op een gegeven moment ben je niet meer zo geduldig.

Maar goed, naar het zwembad gegaan.
Wel met stress in mijn kont want mijn moeder lag als een hoop ellende op de bank.
Diep in slaap, en dat vind ik doodeng.

Doeg gezegd, ze zei nog wat terug gelukkig.

Dus gezwommen en naar huis, geslapen.

En ja hoor, de telefoon.

Je raad het al, mijn moeder.
'Kan je wel hier om even voor 7 hier zijn ?'
Ik: 'Ja, dat weet ik wel'
'Ja, dat zei je vader ook al, en niet zeggen dat ik gebeld heb'.

Weg rust.

Ik heb namelijk ook mijn rust nodig.

Dus op tijd bij mijn ouders. Ze zaten al te wachten.
En in de auto, wil ik wat zeggen en praat ze er doorheen, ik probeer het nog een keer en weer hetzelfde.
Dus ik zei, 'Nou vertel dan wat je wil zeggen'.
Dát wou ze niet meer.

'Zeg jij maar wat je wou zeggen', maar daar had ik helemaal geen zin meer in. Dus janken dat ze deed, als een kind, dreinen.

Dus weer moeilijk. Nou de rest vertel ik niet meer. Maar we hebben weer moeite moeten te doen om de rust weer terug te krijgen.

En 's avonds begon ze daar weer over.

En bleek dat ze dát óók nog eens verkeerd begrepen had, maja.

Later vroeg ze aan mij (ja, ik ben de boosdoener die haar sigaretten regelt), of ze 's avonds nog een extra sigaret mocht. Ik heb maar toegestemd, omdat ze al stress genoeg gehad had en wij ook.

Ik denk wel dat dit een aflopende zaak is dat ze nog thuis kan wonen. Maar wie moet er dan voor haar zorgen ? Ze kan niet begeleid, ze heeft constant iemand nodig die op haar let.

Ik weet het niet meer.

Het wordt tijd om hulp in te roepen.

Je houdt van iemand, maar je kunt ze toch niet laten gaan ????

Kay loves mum. (heart)

Een vermoeiende week (deel 1)

Zoals gezegd, het was een zeer emotionele week.

Ik zou niet eens weten waar te beginnen.
Maar ik begin maar bij vrijdagavond.

Mijn vader en ik passen op mijn broertjes gezin hun dieren en huis nu ze in 'vive la France' zijn.
10 Koi-karpers 1 goudvis, 1 konijn en 1 kat (eh poes).
Mijn vader doet de vissen en ik de andere dieren.

We hebben er ontzettende schik in. Maar het is wel vermoeiend om iedere avond toch een uur heen en weer te gaan.
Maar alles voor de dieren.

Toen we vrijdagavond terugkwamen bleek dat we mijn moeder met de wasgoed bezig zagen.
Zagen ???? Nee, niet met een zaag ? LOL.

Maar goed. Mijn moeder mag namelijk niet alleen de trap oplopen en weer af. Want ze heeft epilepsie en vele TIA's gehad, vaak insulten waarop uitvallen uitkomen, en ze is niet stabiel.
En goed, ze vertelde mij, nadat mijn vader flink kwaad op haar geworden was, dat ze idd bijna van de laatste treeen was gevallen. En ze mag niet weer haar voet of been breken want die is al 3 keer gebroken.

En trouwens als ze ook al valt en er gebeurd wat. Dan kan ze niet meer thuis blijven wonen. Want ze kan al bijna niet meer lopen.

Waarop we dus besloten hebben dat ze in het vervolg maar mee moet naar de dieren als ze dat wil of niet.
En dat WIL ze niet.

Eindelijk een gesprek met mijn moeders spv'ster gehad

Eindelijk het gesprek gehad.

En dat na een JAAR wachten.
Niet normaal meer.

Ze was op het eerste gezicht een aardige vrouw, ik zou haar ook wel willen hebben. Maar stom,

ZE WIST NIET EENS WAT NAH IS.

Dat moest IKKE haar maar even uitleggen. Ik zei dat ze geen psychiatrisch patient is maar een NAH 'er.
Dat hakte er even in.
Maar ze legde uit dat bij patienten met NAH veel overeenkomsten zijn met de psychiatrie.

Ik ben het er niet helemaal mee eens maar ja, zij noemen zichzelf professional en ik heb er niet voor gestudeerd.

Mijn vader en ik hebben redelijk ons verhaal kunnen doen, niet alles, daar was geen tijd voor. Mijn moeder heeft ook haar verhaal kunnen doen.
Maar ze begon weer over een woongroep omdat veel mensen die zij kent in een woongroep wonen. Maar waarom moet zij het huis uit ?
Dat is op dit moment nog niet nodig. Ja, als ze in een rolstoel terechtkomt, en dat kan na iedere epilepsie met uitval, en-of TIA.
En dan moeten wij er toch steeds bij zijn om erop te letten wat er met haar gebeurd omdat anderen mensen de expertise niet hebben wanneer zij een aanval heeft en zij geholpen moet worden.

Zelfs artsen die ervoor geleerd hebben hebben het vaak niet door als zij een aanval heeft. Maar daar nu even niet over.

Toch zijn er veel dingen niet uitgesproken om mijn moeder te besparen. vandaar dat ik ook een stuk van mijn blog uitgeprint had.

Dat heeft ze gelijk maar gelezen omdat ik dat vroeg.

Mijn vader vond dat we zouden praten samen met mijn moeder maar omdat mijn moeder weet van mijn blog en het zelf niet wil lezen heb ik het zo maar gedaan.
Let wel, ik heb toestemming om over mijn moeder te schrijven en misschien in de toekomst een boek uit te geven. Maar ze wil hem zelf niet lezen. En ach, waarschijnlijk komt die er nooit want ik moet nog vanaf 1988 terug schrijven.

Nu blijkt dus dat er al vaker over gesproken was om zo'n gesprek over meer hulp te krijgen, dat wist ik wel. Maar wat ik NIET wist, was dat haar psychiater met hun maatschappelijk werkster gesproken had om deze taak op zich te nemen. Hierop zei mijn vader omdat ikzelf daar opgenomen was dat deze MW daarom deze taak niet wilde doen. Zonder uitleg.

Toen deze mevrouw wegwas zei mijn vader wie deze MW was. Dat was mv I.D.
De maatschappelijk werkster die IK had toen ik daar opgenomen was. Wat een rotstreek.
Ik had zoveel vertrouwen in haar maar nu is weer mijn vertrouwen geschonken in de hulpverlening.

Ik kon goed overweg met haar in mijn opname, had iedere week een gesprek met haar. Bij mijn laatste gesprek wilde ze me nog een knuffel geven maar daar wilde ik niet omdat ik niet goed tegen aanrakingen kan. En of ik nog eens wat van me wou laten horen.

WAAROM dan DEZE reactie ?

Zou ze wel een pest aan me gehad hebben ? Zou ze zich schamen dat ze mij naar een instantie hebben gestuurd waar ze niks voor me doen ?

Mijn vader zei ook dat ze nog niet klaar met hem waren en dat hij daar nog wel achteraan zou.

Je kunt toch niet zomaar een taak weigeren ? Dat is niet professioneel.
En waarop de psychiater mijn vader zei dat er geen mensen verder waren om deze taak op zich te nemen.

Huh, werken daar geen andere maatschappelijke werkers dan ? Is het in het UMCG zo'n zootje dan ?

En mijn vader (ik had het er niet over willen hebben) zei tegen mij dat ik en mijn broertje al jaren geleden zouden worden opgeroepen om een gesprek te hebben over hoe het thuis allemaal gaat.
Nu wonen wij niet meer thuis maar we hebben veel contact met elkaar en weten ook alles van elkaar.
Tenminste een hele boel.
In ieder geval over de situatie thuis.

Vandaag weer opstandigheid van mijn moeder met NAH

En dan weer bedoel ik MIJN moeder.

Vanavond kwam ik bij mijn vader en hij zei dat ze niet goed was.
Maar dat had ik al gezien toen ik binnen kwam. Het is een soort van 'fingerspitzengevul' dat je al voelt dat er wat aan de hand was.
En ik voelde het thuis al.

Ik heb vaker last van die zaken. Dat ik al voordat ze gebeuren al weet dat er wat staat te gebeuren. Of dat er wat gebeurd is.

En in 90 % van de tijd heb ik gelijk.

Maar daar niet over.

Het bleek dus dat ze de hele dag eigenlijk al zichzelf niet was. Nou is ze dat meestal, zoals ze vroeger was bedoel ik, maar weer in een epilepsie en opstandigheid.
Omdat ze nauwelijks van de bank afkomt wordt ze steeds dikker. En dat ze minder kan lopen komt ook daardoor en omdat ze het lopen niet vaak doet.

Tevens het eten. Daar zit geen rem op.
Daar moet mijn vader op letten.

Dus ze hadden samen een afspraak gemaakt over het eten. Dat ze dit eerst ging eten en dan later haar broodje.
Mijn vader draait zich om en het broodje ging er al in, bij wijze van. In ieder geval al snel.
Daar kan ze dus niks aan doen.
Is het nou omdat ze het vergeet ?

WAT zou ik graag daar antwoord op willen krijgen. Maja.

En vanaf 18:00 vanavond zat ze in een epilepsie-schemertoestand. Ze was er wel maar ook weer niet.
Dus mijn vader vraagt wat we zullen doen. Ik zei dat de dokters ook niks zouden doen.
Waarop mijn vader reageerde dat we dat samen altijd beslissen en dat dat ook zo was.

Waarop hij vertelde wat er gebeurd was met het eten en over het wandelen.

Opeens wordt ze wat wakker en steeds maar van 'geen dokter' en zo.